Tanghali na, Bangon na

Napa-isip lang ako isang araw.. Sabi kasi sa isang pag-aaral masasama ang Pilipinas sa mga pinaka-mauunlad na bansa 15 hanggang 20 taon mula ngayon.. Sabi na nga ba may pag-asa pa.. Pero syempre ispekulasyon pa lang iyon. Nasa atin paring mga mamamayan ng Pilipinas nakasalalay kung ano ang kalalagyan natin.. Kung iisipin, paano nga ba magiging makatotohanan ang pag-aaral na iyon?

Para sa akin ito ang 3 bagay na malaki ang maitutulong sa pagbangon natin.. Ilabas niyo rin sana ang sa inyo para mag ka-idea ang iba.. Sigurado marami pang paraan..

1. TURISMO

Pansin niyo ba na mukhang sunod-sunod ang mga dayuhang pumupunta sa bansa natin para mag-concert o kaya ay mag-shoot ng pelikula o series?

Gaya nga ng sabi ko dati, isang magandang puhunan ng isang bansa ay ang Abstract Resources.  Ang Abstract resources ay magagandang tanawin o kaya naman ay lugar na puno ng kwento o pwede ring lugar na masarap pasyalan. Masasabi nating mayaman tayo sa Abstract Resources at masasabi rin nating kilala ang lahi natin bilang mga hospitable. May potensyal talaga tayo pagdating sa mga bagay na yun. Ang problema lang, para mas ma-engganyo ang mga turista na pumunta sa atin ay ang pakikitungo ng buong pilipinas sa kanila. Tandaan natin na lahat tayo ay dapat gumawa ng kontribusyon para ma-ipromote ang bansa natin. E kung sa tingin mo pag dumating sila dito ay wala kang gagawin kundi pagtawanan sila, pandirihan sila, layuan sila… Sa tingin ba natin ay babalik pa sila? Kung iiwasan natin ang pagkakalat sa kung saan-saan ng basura sa tingin niyo ba masasambit pa nila na “It`s dirty in Philippines!”. Sa madaling sabi, lahat tayo ay may kontribusyon para akitin silang magbalik dito at magdala ng pera. Isipin niyo na lang na may 2 Milyon na dayuhan na titikim ng tig-iisang fishball, automatic 1 Million piso agad ang papasok sa atin. Paano pa kung samahan nila ng gulaman e di 11 Million pesos agad.

Surigao Del Sur

-

2. The Return of OFW`s

Lipad agad. Yan ang pinakatarget ng karamihang pilipino para makaahon kuno sa kahirapan kahit na ang kapalit ay malayo sa mga minamahal. Tiis-tiis lang sabi ng iba. Ang problema lang ay nakakalimutan nilang nagtratrabaho tayo para mabuhay at hindi tayo nabubuhay para magtrabaho. Pero para sa ilan na kasama na nila at nadala na nila doon ang kanilang pamilya, almost perfect na raw ang kanilang buhay. Pero sa kasamaang palad, iilan lang naman ang nakakakuha ng ganoong klaseng prebilihiyo.

Dahil sa magandang oportunidad sa ibang bansa, iilan na lang ang natitira nating magagaling nating mga manggagawa. Mga magagaling na teacher, doctor, nurse, engineer, mekaniko, animator,  draftsman, karpintero, pintor at marami pang iba na sana`y napapakinabangan ng ating bansa pero maliit daw kasi ang bayad dito sa atin at pahirapan makahanap ng trabaho.  Wala na tayong magagawa doon. Ang isa lang sanang mahihiling natin sa mga OFW, masterin niyo ang trabaho niyo. Isulat niyo ang mga bagay na natutunan ninyo para hindi ninyo makalimutan. Kunin ninyo ang mga teknik at strategy na natutunan niyo at gamitin natin dito para sa pag-unlad. Alalahanin ninyo ang mga prinsipyo sa buhay na narinig ninyo at isinabuhay. At bumalik kayo dito balang araw bitbit ang inyong karanasan at mga natutunan para magsimula ng kahit isang munting negosyo. Kung ikaw ay isang mekanikong namaster na ang pagbubuting-ting, magtayo ka ng kahit maliit na shop at kumuha ng 3 trabahador na pwede mong turuan at salinan ng mga mataas na kalidad na trabahong natutuhan mo. Dahil kung may 10 milyon na OFW ang babalik sa pilipinas at magtatayo ng negosyo at kukuha ng tig-tatatlong taong pwedeng paswelduhan, 30 million na trabaho agad ang maaambag natin.

Pilitin mong hanggang sa iyo na lang tumigil ang henerasyon ng paglipad sa ibang bansa para mag-trabaho. Hangga`t maaari, pag-aralin mo ang anak mo sa gusto niyang kurso at hindi yung gusto mong kurso.. Parang awa mo na, isipin mo kung saan siya sasaya at wag yung kung saan siya madaling makakapag-abroad. Sayang ang potensiyal ng anak mo dahil nilimitahan mo ang kanyang kakayanan. Ok lang na turuan mo siyang maging praktikal pero turuan mo rin siya na sundin kung ano ang nasa puso niya at hindi yung pipilitin mo siya sa lahat ng bagay na gusto mong gawin. Hindi batayan ang magagandang ari-arian para masabing masaya kang namumuhay. Minsan sapat na yung tamang kita lang, may anak ka na hindi sakitin at mababait at may magulang ka na laging magpapaalala sayo ng mga bagay na nakakalimutan mong gawin. May potensiyal ang bayan natin. May potensiyal ang mga kababayan natin.

-

3. TAX

Masakit man sa loob ng iba, kelangan nating itong gawin. Sabi nga, ibigay mo kay Cesar ang kay Cesar. Hindi dahilan ang mga kurap na opisyal para hindi ka magbayad ng buwis. Hayaan mong ang otoridad na ang gumawa ng tamang aksyon. Sa hindi mo pagbabayad ng buwis, para karing mga kurap na politiko dahil kinikita mo ang hindi dapat para sayo. Pabigat ka sa gobyerno. Gawin mo lang kung ano ang dapat mong gawin. Para sayo rin naman yan. Para sa ating lahat. Dahil kung madaragdagan ng 1 milyong pilipino ang magbabayad ng TAX kada buwan na sabihin nating 100 pesos bawat isa. Boom. 100 milyong piso agad ang pwedeng idagdag sa budget ng edukasyon, infrastraktura at iba pa. Kung sa tingin mong walang napuntahan ang TAX mo, pag-isipan mo ng maige kung sino ang iboboto mo sa susunod na eleksyon.

Sa ngayon, kung sa tingin mong wala ka pang naiaambag sa pag-angat ng pilipinas, simulan mo na. Tanghali na, Bangon na.

-Metaporista

Foreigner na Pulubi sa EDSA-Taft

Malamang naholdap. O kaya naloko at ninakawan ng bebot habang siya’y tulog. Pero hangga’t hindi siya nakakausap, hindi natin malalaman kung ano ang totoo.

 

Isa lang ang masasabi kong totoo.. na halos umulan ng barya sa lalagyan ng pulubi. Yung iba bumabalik pa para mag-abot dahil na rin sa karatulang “I’m hungry I got no money Tank you” (Hindi ako sigurado sa saktong salita)

 

Minsan lang kasi mangyaring ang foreigner ang hihingi ng tulong kaya sigurado halos lahat ay gustong makatulong. Ang nakakalungkot lang, pag foreigner, visible na visible ata dahil sa tangos ng ilong at mamula-mulang kulay. Samantalang ang ibang pulubing kapwa filipino ay invisible para sa karamihan. Dinadaan-daanan.. Aabutan lang pag may kasamang girlfriend at boyfriend o manugang na gustong pagpasikatan. Aminin na nating ilan lang naman sa atin ang handang tumulong sa kapwa filipinong pulubi. E mukha kasing sindikato. E mukha kasing tamad at puro asa. E mukha kasing mabaho at kung ano-ano pa.

 

Malamang mababalita pa yang dayuhang pulubi. Sana nga matulungan din siya sa lalong madaling panahon.. Dahil yung limos na napupunta sana sa kapwa kababayang pulubi, napupunta sa kanya.

-Metaporista

Kung ako’y magiging pulubi

 

Baho mo Brad

Kung hindi mo pa nararanasan maligo sa dagat ng basura, siguradong naranasan mo nang manginig ang iyong panga at magpigil ng masamang hangin sa tiyan.. at kung hindi mo na nakaya, magpapatay malisya.. Aantayin na pumutak ang iba at biglang sasabihing.. “Hay nako, ang unang pumutak yun ang nangitlog!” sabay hawak sa tenga niya at sasambiting “Kita mo na anlamig ng tenga mo.. Ikaw nga!”. Yun ay kung marami kayo.. Pero kung dalawa lang kayo ng crush mo habang naka-indian seat sa kahoy na sahig at naramdaman niya ang vibration, wala ka nang magagawa kundi ngumiti at magsabing “Human nature.. you know..”

 

Normal sa tao ang magtago ng sariling baho. Takot mapagtawanan. Takot na malaman nang nakararami ang sariling kabahuan. At dahil sa pagtatago nating ito, mahirap kumilos. Takot kasi tayong tumanggap nang puna galing sa ibang tao. Takot tayong maamoy ng iba.

—-

Tatay: Ba`t ang baba nanaman nang grade mo?

Anak: E tay, ayaw niyo po kasi ako pabaunan nang kendi.

Tatay: Bakit? Magiging Einstein ka ba pag may kendi ka?

Anak: …….

Tatay: Sagot!

Anak: Hindi po..

Tatay: E hindi naman pala e!

Anak: E tay, tuwing nagrerecite po ako nagtatakip po silang lahat nang ilong..

Tatay: HA????! Halika pumunta tayo sa dentista..

—-

Gaya nang utot, hindi ito laging napipigilan. Mabigat para sa isang tao ang magdala nang isang lihim. Hindi ka mapapalagay.. Babangungutin ka.. Alam mong hangga`t hindi ka tumetestigo sa pagkamatay niya, patuloy ka niyang dadalawin. Hangga`t hindi ka umaamin sa magulang mo na buntis ka, mawawalan ka nang ganang kumain. Hangga`t hindi mo naipapaalam sa mahal mo na mahal mo siya simula noong una mo siyang makita, hindi ka titigil sa pagbabakasakaling mahal ka rin niya. At ang pangunahing taga-salo nang mga lihim nating iyan, walang iba kundi ang ating magulang. Kaya ang iba, ramdam ang bigat nang mundo pag wala na ang kanilang magulang.

Kahit amoy pusod ang hininga mo, kahit puno ka nang buni at alipunga, kahit maaga kang napanot at laging bagsak sa eskwela, andiyan sila para magsabing “Ok lang yan `nak! Yung iba nga eh mas malala pa ang pinagdadaanan kesa sayo at nakakaya nila.. Basta`t wala kang ginagawang masama wala kang dapat ikahiya. Alam mo ba kung bakit tinawag na PAG-ASA ang taga-pagbantay natin nang panahon? Dahil sila ang pag-asa nang nakararami para mailigtas ang sarili sa paparating na bagyo. At hindi lang yon.. Para tuwing may paparating na bagyo sa buhay natin, lagi mong iisipin na may PAG-ASA. Sabi nga ni Lolo mo.. There is no success denied.. Only Success delayed.. O siya, kumain ka na habang mainit ang kanin.”

—-

Apo 1: Huuuuu! Sa wakas buti bumaba na yung mabahong yun..

Apo 2: Hayup nga e.. Antagal nakatambay sa ilong ko nang anghit niya.

Lolo: Hoy, magsitahimik nga kayo.. Wag kayong ganyan masama yan. Pinagpaguran niya iyon at pinag-pawisan.

—-

Oo, nakakapagtaka kung bakit magkaamoy ang kuyukot at ang pusod samantalang ang layo naman nila sa isa`t isa.  Pero sabi nga nang iba, ang magnanakaw takot sa kapwa magnanakaw. Pareho silang mabaho. Pareho silang lumalayo sa isa`t isa. Naalala ko ang sabi ng tatay ko.. “Once you lie, you will lie forever”.. Napakahirap magsinungaling dahil ang kasinungalingan mo ay dapat mong panindigan hanggang sa huli dahil kung hindi, yari ka. Wag kang magpapanggap na meron kang sariling DSLR dahil magtataka ang mga tao dahil mukhang galing lang sa cellphone ang mga picture mong inupload. Wag kang magpapanggap na manager ka na sa kumpanyang pinagtratrabahuhan mo dahil maraming magtatampo sayo pag nagpalakad sila sayo at hindi mo sila naipasok. Higit sa lahat, wag kang magpapanggap na mahal mo talaga ang isang tao.. Dahil posibleng iwanan niya ang kasalukuyan niyang kasintahan para lang makamit ang mapagpanggap mong pagmamahal.

 

Pag mabaho ang bahay dapat pinapasingaw.. Pero pwede rin na isara mo na lang ang pinto`t bintana at singhutin mo ang buong kabahuan para hindi nakakahiya sa kapit-bahay niyo.

Pag mabaho ang iyong katawan, maligo, maghilod, sabunin ang pusod, magdeodorant at maglagay nang pulbos..  Pero pwede rin na bumili ka na lang nang Baby Cologne sabayan mo na lang nang dasal na sana matabunan nito ang umaalingasaw mong kili-kili.

Pag mabaho ang bibig, mag toothbrush, mag mouth wash at pumunta sa dentista.. Pero pwede rin na mag-aral ka nang sign language at mag-panggap na pipi para di nila malaman na meron kang killer breath.

 

Mahirap ang magpanggap. Wala nang mas dadali pa sa pagpapakatotoo sa sarili.

Mag-kamay ka kung gusto mo!

Magtagalog ka kung mahina ka sa english!

Magtanong ka kung hindi mo alam!

Mag-Carinderia ka kung kulang ang budget!

Wag kang magpakulong sa gusto mong maging tingin sayo ng iba..

Lumaya ka sa sarili mo.

Wag kang mahiyang anak ka nang nanay mo..

Dahil kung pwede lang nila isigaw sa buong mundo na anak ka nila, tiyak na gagawin nila iyon.

Wag kang mahiyang maging Pilipino..

Dahil kung buhay si Rizal, ituturo ka niya at sasabihing “Yan ang sinasabi ko noon na magiging pag-asa ng bayan..”

Wag kang mahiyang maging tao..

Dahil mapa-mayaman o mahirap, iisang hangin lang ang hinihinga natin at iisa lang ang patutunguhan nang buhay nating lahat.

At kahit kelan, higit na mas mabaho ang mga taong may masamang ugali kaysa sa mga batang lumaki sa basurahan.

-Metaporista